رفتن به محتوای اصلی

ولادیمیر لیتویننکو: روسیه باید به یک مرکز جهانی برای به حداقل رساندن تأثیرات انسان‌ساز بر طبیعت تبدیل شود

Литвиненко
© Форпост Северо-Запад

اجلاس آب و هوایی دیگری در مصر برگزار شد که در پایان آن توافقنامه افزایش استفاده از «انرژی کم انتشار» امضا شد. هیچ توافق مشخصی حاصل نشد. علاوه بر این، بسیاری از شرکت کنندگان کنفرانس از موقعیت مخرب "کشورهای ثروتمند" و عدم اقدام واقعی آنها برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ابراز ناامیدی کردند.

نمایندگان آفریقایی و آسیایی زمانی که رئیس کمیسیون اروپا، اورسولا فون در لاین، گفت که بیانیه نهایی "تنها گامی کوچک در مسیر عدالت اقلیمی" است، عصبانی شدند. آنها منطقی بودند که بپرسند منظور از "عدالت" برای اتحادیه اروپا چیست، زیرا وعده داده است از سال 2020 سالانه 100 میلیارد یورو برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی در سراسر جهان اختصاص دهد. مثلاً سیل و خشکسالی. حتی یک پنی از این منابع مالی به کشورهای در حال توسعه نرسیده است، در حالی که خود اروپا "به آسیب رساندن به کره زمین به اندازه دلخواه خود ادامه می دهد."

"آفریقا صندوق مخاطرات آب و هوایی خود را ایجاد کرده است که سرمایه آن 14 میلیارد دلار است. این زنگ خطری را به جهانی ناامید از تعهدات پوچ کشورهای ثروتمند می فرستد... پیام آنها در کنفرانس آب و هوای سازمان ملل بسیار واضح بود: تمام است. به غرق شدگان برای نجات غریقان. آفریقا شنید و نتیجه گرفت... آسیا نیز باید توجه داشته باشد به ویژه میانمار، پاکستان، فیلیپین، بنگلادش، تایلند و نپال که بیشترین تهدید را از اثرات آب و هوایی دارند. الجزیره نوشت.

ветрогенератор
© pixabay.com

تفسیر دوگانه از استانداردهای زیست محیطی از سوی کمیسیونرهای اروپایی به همان اندازه خشمگین است. آنها واقعاً به موفقیت های خود در مسیر "انتقال انرژی" افتخار می کنند، که شامل تخصیص بودجه بدون بودجه برای ساخت مزارع بادی و نیروگاه های خورشیدی (که یکی از عوامل تورم جهانی است) است. در عین حال، طی دو سال گذشته مصرف زغال سنگ - مضرترین منبع برای محیط زیست - در اتحادیه اروپا تقریباً 20٪ افزایش یافته است. به عبارت دیگر، حجم انتشار گازهای گلخانه ای از قلمرو اتحادیه اروپا آشکارا افزایش یافته است. پس چرا بروکسل همچنان خود را به عنوان موتوری می‌بیند که کل جامعه جهانی را به سوی آینده‌ای شاد بدون کربن سوق می‌دهد؟

نمایندگان کشورهای در حال توسعه اخیراً سؤالات مشابهی را بیشتر و بیشتر می پرسند. و ناامیدی آنها از عدم تأثیر پلت فرم های کربن زدایی فعلی در حال افزایش است. اما آیا کسی در جهان می تواند غرب را در اختیار بگیرد و برنامه ای واقع بینانه برای به حداقل رساندن تأثیرات انسانی بر محیط زیست در مقیاس جهانی ارائه دهد؟ مهم نیست که در نگاه اول چقدر عجیب به نظر می رسد، اما روسیه کاملاً قادر به ایفای این نقش است.

کشور ما از معدود کشورهای جهان است که مصرف زغال سنگ خود را افزایش نمی دهد. در سطح پایدار کمی بیش از 200 میلیون تن است که تقریباً 3.5 برابر کمتر از اتحادیه اروپا است. به موازات آن، روند گازرسانی اجتماعی خانوارها در جریان است که در آن تقریباً 25 هزار کیلومتر خط لوله گاز بین شهرک سازی ساخته می شود و شرایط برای اتصال 4 میلیون مصرف کننده جدید تا سال 2025 ایجاد می شود. واحدهای جدید نیروگاه هسته ای، خورشیدی نیروگاه ها، عمدتاً در مناطقی که دارای حداکثر روزهای صاف هستند، و همچنین مزارع بادی در حال ساخت هستند. تنها در سال گذشته، 13 مزرعه بادی در جنوب روسیه راه اندازی شد.

солнечная панель
© Форпост Северо-Запад

"ما در ابتدا با اتحادیه اروپا اختلاف نظر داشتیم که چه استراتژی در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می تواند کارایی را به حداکثر برساند. اروپا بر توسعه منابع تجدیدپذیر - توربین های بادی و پنل های خورشیدی تاکید کرد. اما با توجه به مصرف بالای مواد آنها، میزان استفاده پایین از نصب شده است. ظرفیت، ناپایداری تولید برق، که به تغییرات آب و هوا بستگی دارد، و عدم وجود فناوری های موجود برای ذخیره انرژی تولید شده، اشاره کردیم که RES فقط در آینده قابل پیش بینی در ترکیب با سوخت های فسیلی قابل استفاده است. گاز طبیعی، زیرا می تواند بارهای اوج شبکه را تامین کند، یعنی امنیت انرژی را تضمین کند، و در عین حال تاثیر منفی بر طبیعت را به حداقل برساند. ورشکستگی بنگاه‌های اقتصادی ناتوان در پرداخت قبوض، کسری گرما و افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای به دلیل افزایش زغال‌سوز در طرح برق حرارتی ts،" ولادیمیر لیتویننکو، کارشناس برجسته در بخش انرژی و رئیس دانشگاه معدن سنت پترزبورگ می گوید.

ما تنها کسانی نیستیم که این را می بینیم، بلکه نمایندگان بسیاری از کشورهای دیگر نیز این را می بینیم. به همین دلیل است که مجمع بین المللی "مدیریت زیست محیطی و حفاظت از میراث طبیعی جهانی" که از دوم دسامبر در این شهر بر روی رودخانه نوا افتتاح می شود، با حضور نمایندگانی از 70 کشور جهان برگزار می شود. هدف آنها تبادل تجربه در اجرای فن آوری هایی است که به حداقل رساندن تأثیرات انسان بر محیط زیست و انتشار گازهای گلخانه ای، و همچنین توسعه راه حل هایی برای تحکیم تلاش های جامعه بین المللی در این راستا است.

روسیه همچنان برای ادغام با جامعه علمی و آموزشی بین المللی باز است. علاوه بر این، کشور ما می تواند به یکی از مراکز جذب سیاستمداران، دانشمندان و بازرگانان از سراسر جهان تبدیل شود که به دنبال به حداقل رساندن تأثیر منفی بر اکوسیستم ها هستند. این فقط در مورد معرفی فن آوری برای جذب گازهای گلخانه ای نیست، بلکه در مورد بازیابی زمین، تصفیه آب و بازیافت زباله های صنعتی است. دانشمندان ما توجه بیشتری به این نوع تحقیقات دارند و ما مطمئناً آماده هستیم تا خود را به اشتراک بگذاریم. ولادیمیر لیتویننکو گفت: تجربه با همکاران خارجی ما.

Арктика
© Форпост Северо-Запад

مجمع پیش رو که در قدیمی ترین دانشگاه فنی روسیه در سالن کنگره MFK Gorny برگزار می شود، تنها گامی کوچک در راه کسب این وضعیت است. پایان دادن به بقایای مدل اقتصادی نئولیبرالی که غرب در دهه 90 به ما تحمیل کرد، بسیار مهمتر است. هم وقایع سی سال پیش که در کشور ما رخ داد و هم بحران کنونی اروپا به وضوح نشان می‌دهد که تنها به نفع گروه کوچکی از ذینفعان است و منافع بخش عمده‌ای از مردم را در نظر نمی‌گیرد.

به گفته رئیس دانشگاه باید الگوی بسیج توسعه اقتصاد ملی جایگزین آن شود. از جمله اینکه نقش مقررات دولتی را در صنایع سنگ بنای کشورمان به ویژه در بخش معدنی و مواد خام به شدت افزایش خواهد داد.

"جامعه اصطلاح "اقتصاد بسیج" را منفی درک می کند، این راز نیست. اما این اتفاق منحصراً به دلیل تداعی منفی با نقض حقوق و آزادی های مختلف است. بسیاری بر این باورند که دستیابی به هدف اصلی که حفظ کشور است، تبدیل خواهد شد. ترمز برای اهداف دیگر مانند پیشرفت کارآفرینی کوچک و متوسط.در واقع اینطور نیست.دولت تحت هیچ شرایطی نباید نقش کارفرما را ایفا کند و در فرآیندهای تولید مشارکت داشته باشد؛ این یک کارکرد تجاری است. ولادیمیر لیتویننکو توضیح داد: مسئله ایجاد استانداردها و الزامات شفاف و سودمند برای همه بازیگران بازار و نظارت بر اجرای صحیح آنها است.

وی شرکت های معدنی یا نفت و گاز را مثال زد که امروزه بیشترین سود خود را از صادرات مواد اولیه به دست می آورند و به همین دلیل علاقه مناسبی به توسعه تاسیسات فرآوری در کشور نشان نمی دهند. در صورت گذار به مدل بسیج توسعه، دولت این فرصت را خواهد داشت تا اهداف روشنی را برای آنها تعیین کند، به عنوان مثال، حجم تولید و سهم مواد معدنی که باید در فرآوری عمیق و متعاقباً تولید محصولات مصرف نهایی دخیل باشند.

СИБУР
© Форпост Северо-Запад

برکسی پوشیده نیست که امروزه اکثر کشورهایی که دارای منابع غنی هستند، بیش از 20 درصد از ارزش واقعی مواد معدنی استخراج شده در زیرزمین خود را کسب درآمد نمی کنند. این در بهترین حالت است. حتی نمی توان به این رقم افتخار کرد.بقیه آن به واردکنندگانی می رسد که در زمینه فرآوری و تولید کالاهای پر حاشیه فعالیت می کنند. بدیهی است که این توزیع درآمد ناعادلانه است و منافع جمعیت کشورهای عرضه کننده را در نظر نمی گیرد. منابع معدنی به بازارهای جهانی از جمله منافع ساکنان کشورمان و ریشه این وضعیت به دوران استعمار برمی گردد که پیشرفته ترین قدرت های آن زمان با داشتن ناوگان مترقی با سلب مالکیت منابع ثروتمند شدند. ولادیمیر لیتویننکو می گوید در آفریقا، آسیا و آمریکا.

خطر اصلی که در راه حفظ موقعیت خود به عنوان یکی از مراکز جهان چند قطبی در انتظار روسیه است، البته عقب ماندگی تکنولوژیک است. به خصوص در صنایعی مانند مهندسی مکانیک و پالایش نفت. اگر بر آن غلبه نشود، احتمال بازگشت کشور به دهه 1990 و تبدیل شدن به یک مستعمره غرب که مأموریت آن فقط تامین منابع ارزان قیمت کشورهای فراصنعتی است، بسیار زیاد خواهد بود.

برای جلوگیری از چنین تحولی، دولت قبل از هر چیز باید به دانشمندان انگیزه دهد. و نه تنها از نظر مالی، بلکه با تعیین وظایف مشخص و ایجاد شرایط همکاری با بنگاه های صنعتی. این افزایش سطح مقررات دولتی است که به ما امکان می دهد به این هدف دست یابیم و همچنین کمبود پرسنل مهندسی شایسته را از بین ببریم ، رشد کافی ذخایر معدنی را برای توسعه پایدار تضمین کنیم و ایجاد زنجیره های فناوری را که با شروع آن آغاز می شود ، افزایش دهیم. استخراج مواد خام و پایان دادن به تولید کالاهای مصرفی نهایی که باعث تحریک تقاضای داخلی می شود.

انتقال به یک مدل اقتصادی بسیج برای به حداقل رساندن تأثیرات انسانی بر طبیعت اهمیت کمتری ندارد. دولت باید چنین معیارهایی را ایجاد کند که از یک سو به کاربران زیرزمینی اجازه می دهد تجارت سودآوری داشته باشند و از سوی دیگر اجرای بهترین فناوری های موجود را پیش نیاز این تجارت قرار دهد. متأسفانه ایدئولوژی لیبرال چنین الزاماتی را بر شرکت ها تحمیل نمی کند. و حوادث انسان ساز که در سالهای اخیر در مناطق مختلف جهان و در کشور ما نیز رخ داده است گواه این دنیاست.