چرا دانشگاه معدن به نام یکی از مخالفان لنین نامگذاری شد؟

سال 1956 مصادف با صدمین سالگرد تولد گئورگی پلخانف، نظریه‌پرداز مارکسیست روسی بود که لنین آثارش را مهم‌ترین «کتاب درسی کمونیسم» نامید. به افتخار این سالگرد، موسسه معدن در سن پترزبورگ به نام انقلابی نامگذاری شد. در نگاه اول، این یک اتفاق عادی به نظر می رسد، اما وضعیت متناقض این بود که پلخانف یک منشویک بود و تقریباً آشکارا رهبر بلشویک را به خیانت به میهن خود متهم کرد. بیست سال پس از سال 1917، به قول بریا، چنین چهره هایی «در گرد و غبار اردوگاه شسته شدند. پس چرا نام پلخانف در سال 1956، در آن زمان دقیق ایدئولوژیک، به نام یکی از نخبه ترین دانشگاه های اتحاد جماهیر شوروی جاودانه شد؟

گئورگی والنتینوویچ در سال 1856 در روستای گودالوفکا در استان ورونژ به دنیا آمد. پس از فارغ التحصیلی از یک ژیمناستیک نظامی، به پایتخت امپراتوری نقل مکان کرد و در مدرسه توپخانه کنستانتینوفسکی ثبت نام کرد، اما به زودی تصمیم گرفت یونیفورم ژیمناستیک خود را برای یونیفرم دانشجوی موسسه معدن تغییر دهد. این مرد جوان مانند بسیاری از همسالان خود معتقد بود که بیشترین سود را برای میهن خود خواهد داشت که بتواند به علوم دقیق و طبیعی بپردازد. در سال 1874 امتحانات ورودی را با موفقیت پشت سر گذاشت.

پلخانف یک دانشجوی استانی نسبتاً معمولی کم درآمد بود. شاید عجیب به نظر برسد، اما شور و شوق او به انقلاب نه از عدم تمایل به درس خواندن، بلکه برعکس، از غیرتی که نسبت به درسش نشان می داد به او سر می زد. یک اتفاق شگفت انگیز رخ داد - خود گورنی ناخواسته به شکل گیری شخصیت پلخانف پوپولیست سرکش کمک کرد.

در سال 1875 او در میان ده دانشجوی برتر مؤسسه بود که برای آن بورسیه تحصیلی کاترین 300 روبل دریافت کرد. در دهه 70 قرن نوزدهم برای این پول می شد یک خانه روستایی کوچک یا 60 پود خاویار قرمز خریداری کرد. از نظر پول مدرن حدود 20 هزار دلار است. پلخانف به همراه دوستش اوسپنسکی آپارتمانی را در شماره 67 کرونورسکی پرسپکت کرایه کرد، جایی که آشنایان اوسپنسکی، میخائیلوف، پروفسکایا، خالتورین و مویزینکو اغلب شب‌های خود را در رویای نظم نوین جهانی سپری می‌کردند. در عرض چند ماه، نارودنیک ها شروع به برگزاری جلسات غیرقانونی در اتاق جورج نیز کردند. در نتیجه به سازمان مردمی «زمین و اراده» پیوست و یکی از رهبران آن شد و به نوشتن مقالات تئوریک و روزنامه نگاری پرداخت.

در صبح روز 6 دسامبر 1876، دعایی در کلیسای جامع کازان برای سلامتی بنده خدا نیکلاس دستور داده شد. همانطور که پلیس بعدا متوجه شد، این در مورد چرنیشفسکی بود. نمازگزاران با ظاهر عجیبی که در میدان جمع شده بودند، آرام رفتار کردند، اما به زودی مرد جوانی که کلاه مؤسسه معدنی بر سر داشت، از جناح راست ستون بالا رفت:

"دوستان، ما به اینجا آمده ایم تا همبستگی خود را با پرولتاریا اعلام کنیم. روی بنر ما نوشته شده است "زمین و اراده به دهقان و کارگر!" پلیس تلاش کرد تا تجمع را متوقف کند، اما با مخالفت تظاهرکنندگان مواجه شد و مجبور به عقب نشینی شد. . بیست دقیقه بعد، نیروهای کمکی از راه رسیدند - انبوهی از سرایداران وطن پرست وارد جلسه شدند.

همانطور که در سند ذکر شده بود، پس از تبدیل شدن به قانون، جورجی به دلیل عدم موفقیت از مؤسسه اخراج شد. متعاقباً ، کل زندگی پلخانف تابع این اصل بود: "در نبرد لذت و تشنگی برای پرتگاه در لبه وجود دارد." همرزم او، ورا زاسولیچ، این را "زیبایی خطر" نامید. گاهی اوقات، "جرج" به دلیل داشتن پاسپورت جعلی در ایستگاه پلیس رسوایی ایجاد می کرد، سپس به دون می رفت و با فراخوانی برای قیام قزاق ها، تقریباً زیر چتر گله داران خشمگین می افتاد، سپس به طور غیرقانونی در همراهی با قاچاقچیان از مرز عبور می کرد. .

همزمان با متلاشی شدن «مردم و اراده»، شاخه تروریستی آن سازمان «نارودنایا وولیا» را تشکیل داد. از سوی دیگر، پلخانف، انجمن مخفی «بازتوزیع سیاه» را سازماندهی و رهبری کرد که به گرایشات صرفا نارودنیکی وفادار بود.

گئورگی والنتینوویچ نوشت: «یک ایده انقلابی در محتوای درونی آن نوعی دینامیت است که با هیچ ماده انفجاری در جهان جایگزین نخواهد شد. مقایسه تصادفی نیست! در مؤسسه معدن، موضوع مورد علاقه ژرژ، به قول همکلاسی هایش، شیمی بود. او عشق نوجوانی خود را به این علم در طول زندگی خود حمل کرد، اما این ایده خود تصادفی نیست. اگرچه او کار خود را به عنوان یک آنارشیست رادیکال آغاز کرد، اما هرگز به سمت مقامات آن بمب پرتاب نکرد و در عین حال پایه های امپراتوری را ویران کرد. پاسخ سوال «چرا» را می توانیم در دفتر خاطرات پلخانف بیابیم.

آنها اتفاقی را در سال اول تحصیل در دانشگاه توصیف می کنند که در نتیجه یک تجربه شیمیایی ناگوار، جورجی تقریباً انگشتان خود را از دست داد. متعاقباً او از مخالفان سرسخت ترور به عنوان ابزاری برای مبارزه سیاسی بود و ممکن است دلیل این امر بیزاری شدید و حتی ترس از عنصر انفجار باشد.

در سال 1880، پلخانف به سوئیس مهاجرت کرد و در آنجا اولین سازمان مارکسیستی روسیه به نام آزادی کار را تأسیس کرد. در آغاز قرن، او یکی از سازمان دهندگان کنگره موسس RSDLP در لندن بود که با تقسیم حزب به دو جناح بلشویک ها و منشویک ها پایان یافت. در آن لحظه بود که پلخانف، که مدت کوتاهی بلشویک بود، در عقاید سیاسی خود از لنین فاصله گرفت و رهبر جناح میانه روتر RSDLP شد.

پلخانف در انتشارات متعدد خود در نشریات خارجی در سال های 1905-1907، بی پایان خواستار قیام مسلحانه در روسیه شد، در حالی که در تبعید به سر می برد. با این حال، در سال 1917 او نتوانست گرما را تحمل کند و "سرش را در دهان شیر گذاشت" - به عنوان یک مرد مسن و به شدت بیمار، به روسیه بازگشت. به یاد بیاورید که ما در مورد انقلابی صحبت می کنیم که از بیان خود برای بلشویک ها خجالتی نبود.

به عنوان مثال، «تزهای آوریل لنین تلاشی دیوانه وار و بسیار مضر برای ایجاد آشفتگی هرج و مرج در سرزمین روسیه است». او درباره همان بلشویک ها نوشت: «پیروزی تاکتیک های لنینیستی چنان ویرانی اقتصادی فاجعه بار و وحشتناکی را به همراه خواهد داشت که اکثریت بسیار قابل توجهی از جمعیت کشور به انقلابیون پشت خواهند کرد». چرا دولت شوروی تصمیم گرفت یکی از نهادهای ایدئولوژیک خود را به نام گئورگی والنتینوویچ نامگذاری کند؟

در اینجا منطقی است که زمینه را یادآوری کنیم. در سال 1956، درست همزمان با صدمین سالگرد تولد جورج پلخانف، بیستمین کنگره CPSU برگزار شد. مورخان اغلب از آن به عنوان لحظه ای یاد می کنند که به دوران استالینیستی پایان داد. کنگره اولین کسی بود که درباره محکوم کردن کیش شخصیت، کاهش سانسور ایدئولوژیک در هنر و بازگشت بسیاری از نام‌های ممنوعه سابق صحبت کرد. احتمالاً در موج آن دموکراسی، شخصیت پلخانف دوباره ظاهر شد.

علاوه بر این، جنبش های آزادیبخش ملی در جهان در حال گسترش بود و اتحاد جماهیر شوروی نیز باید در تاریخ خود نام قهرمانان را با نام انقلابی رهبران خود بیابد. نمونه نزدیکش چه گوارا است که در حالی که قبلاً مردی بالغ بود و در کوبا مقامی قابل احترام داشت، با این وجود دوباره برای اجرای ایده های جوانی خود را ترک کرد و در مسیر خطر و سختی قدم گذاشت.

اندکی پس از کودتای اکتبر، سل پلخانف بدتر شد و به دنبال آن یک بیمارستان و آسایشگاه در محلی به نام یالکالا ایجاد شد. با وجود بیماری، او همچنان مشتاقانه وقایع روسیه را دنبال می کرد و در مارس 1918 از پیمان صلح برست که امضا کرده بود مطلع شد. برای جورج والنتینوویچ این یک فاجعه شخصی بزرگ بود. وضعیت او خیلی زود ناامید شد، او به سرعت محو شد و در 30 می در آغوش همسرش درگذشت.

در دوران مبارزه با میراث شوروی، نام بسیاری از قهرمانان انقلابی از نام شهر پاک شد. به عنوان مثال، خیابان پیتر لاوروف به فورشتسکایا، خیابان ژلیابوف به بولشایا کونیوشنایا و خیابان استپان خالتورین تبدیل به میلیون‌نایا شد. نامهای انقلابی ژدانوف و کالینین برای همیشه از نمای LSU و پلی تکنیک حذف شدند. یک بار دیگر خیابان پلخانف به خیابان کازانسکایا تبدیل شد، در حالی که بیش از 50 سال موسسه معدنی دولتی سنت پترزبورگ به نام گئورگی پلخانف، شخصیتی با جایگاه بین المللی، که در خاطره مردم بود و می ماند نامگذاری شد.